Blije dag 34 t/m 37: Priveconcert, macaronikunst, herfstommetje en chocola

Dag 34

Mijn vriendin Ruth schrijft zelf liedjes. Ze huurt een conservatoriumstudent in om er pianobegeleiding bij te schrijven. Toen ze dit weekend bij me logeerde kropen we op zondagochtend achter de piano in onze gemeenschappelijke ruimte. Haar stem en de pianomuziek weerkaatsten tegen de hoge lemen muren. Het klonk zo hemels dat ik er een brok van in de keel kreeg. Nog leuker werd het toen we tweede stemmen verzonnen en ik mocht meezingen.

En ik mocht bij Firma Fluitekruid eten en logeren. Dat was ook leuk natuurlijk!

Dag 35

Het groen in Rotterdam tekent schraal af tegen de natuurlijke omgeving waar ik nu woon, maar toen ik maandag langs de Heemraadsingel liep omdat ik in de verkeerde tram was gaan zitten was ik toch ook best onder de indruk.

Dag 36

Ik vind het altijd leuk als cliënten zelf met creatieve ideeën komen die ze ten uitvoer willen brengen. Cliënt E. had op Instagram servies- en glaswerk gezien dat met macaroni was versierd en vervolgens met zilververf bespoten. Dat wilden zij en cliënt J. wel uitproberen. Ik deed met ze mee. Heerlijk meditatief, zo'n uurtje macaroni plakken.

Dag 37

Ik: "Ik weet niet zo goed wat ik van vandaag moet noemen."
Vriend: "Zal ik je dan even een chocolaatje komen brengen?"

Vriend: "Sta ik eindelijk in je 100 dagen..."

-------------------------------------------------------------------------------------------------
"Kan jij blij zijn voor 100 dagen in een rij?" Die uitdaging wilde ik wel aangaan! #100happydays  
------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Blije dag 33: Dixit tijdens een extra uurtje nacht

Half elf 's avonds. Jurjen hing al van moeheid met zijn hoofd op tafel en logee Ruth had haar slaapplekje al ingericht. Logees Maarten en Marijke lurkten aan hun welterustenthee.

"Maar hoe gaat dat spelletje nou?"
" Ach, we kunnen wel even een ronde van vijf minuutjes doen..."

En toen was het opeens half twee 's nachts.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
"Kan jij blij zijn voor 100 dagen in een rij?" Die uitdaging wilde ik wel aangaan! #100happydays  
------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Blije dag 32: Lichtpuntjes achteraf

Ik had me verheugd op vandaag, omdat ik een vrije dag zou hebben en ik alle Belangrijke Dingen gisteren al geregeld dacht te hebben. Lekker urenlang op de bank hangen met een boek, dat wilde ik het liefste. Zou ik daar de rust voor vinden?

Nee dus. Ik ging toch twee wassen draaien, btw-aangifte doen, allerlei rekeningen betalen (nu mijn salaris binnen is), opruimen, afwassen, boodschappen doen, regeldingen doen op internet, blijven hangen op internet, ... en toen was opeens de dag om.

Maar zelfs dan, nu ik in mijn 24-uursgeheugen graaf kan ik er toch wel wat lichtpuntjes uitpersen:
- De foto's op internet van Syrische vluchtelingen die rozen uitdelen op verschillende Nederlandse stations.
- Een journalist van een bekende nieuwssite die me mailt of hij me mag interviewen voor een portrettenserie over "mooie mensen met verhalen die een positieve boost geven." Ahum. 
- Samen met Jurjen een rampenfilm kijken over een familie die uiteengerukt wordt door de tsunami. Maar het loopt goed af, dus ik mag het met goed fatsoen als lichtpuntje opnemen in mijn lijst.
- Hooggeëerd kattenbezoek.
- Op weg naar de supermarkt voor het eerst langs de weggeefboekenkast in een voorzieningencentrum, een paar boeken brengen en een stapeltje mee terug genomen.

O, was eigenlijk best een puike dag, toch? En zal ik dan nu nog even op bed gaan liggen met een boekjzzzzzzzzzzzzzzz...

-------------------------------------------------------------------------------------------------
"Kan jij blij zijn voor 100 dagen in een rij?" Die uitdaging wilde ik wel aangaan! #100happydays  
-------------------------------------------------------------------------------------------------  

Blije dag 31: Schootkatten

Kattenalarm! Ja sorry mensen, alweer een kattenfoto. Maar zeg nou zelf: wat is er leuker dan een kat op schoot? Bij afwezigheid van eigen katten mag dat ook best een buurkat zijn.

En toen bovenstaand exemplaar weer naar buiten wilde, sprong zijn zusje over hem heen naar binnen om dezelfde positie in te nemen.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
"Kan jij blij zijn voor 100 dagen in een rij?" Die uitdaging wilde ik wel aangaan! #100happydays  
------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Blije dag 30: Clownen voor ernstig meervoudig beperkten

Ik ben clown. Niet zo'n grappen-en-grollen-bananeschil-clown, maar een clown die zich richt op dementerenden en verstandelijk gehandicapten. Een contactclown die mensen die in hun eigen wereldje verzonken zijn een moment van contact en plezier wil brengen.

Gisteren was ik met vier andere contactclowns uitgenodigd bij een enorme zorginstelling in Apeldoorn. We bezochten drie groepen mensen met een ernstig meervoudige beperking. Mensen in rolstoelen met vergroeide ledematen en rompen, die niet kunnen spreken maar wel soms met harde kreten of tandengeknars van zich laten horen.

Een paar mooie momenten:

Terwijl ik probeerde contact te maken met een man die alleen "prrrrr" zei, zag ik dat een man aan de overkant van de kamer lachend naar me zat te kijken, met een enorme bijna-tandeloze lach. Uitzonderlijk, want veel mensen met een ernstig meervoudige beperking krijgen niet echt mee wat er twee meter buiten hun gezichtsveld gebeurt. Ik zwaaide even naar hem en riep "Hallo!" Hij zwaaide terug. Ik zwaaide weer, hij zwaaide terug. Zwaaiend liep ik op hem af. Zijn hand bleef in de lucht hangen. Voorzichtig bracht ik mijn hand naar zijn hand toe. Toen onze handen elkaar bijna raakten gaf hij opeens een enorme pets tegen mijn hand. Daar moest hij erg om lachen, dus dat succesverhaal herhaalden we nog een paar keer. Ik begon er "Papegaaitje leef je nog" bij te zingen. Bij de "Eja deja poef!" prikte ik voorzichtig in zijn buik (op een van de weinige plekjes waar zijn trui niet doorweekt was van speeksel). Zijn gezicht liep over van verbazing en verwarring, wat moest hij daar nou mee? Dus nog maar een keertje...

Heftig bewoog de rolstoel heen en weer toen ik voor haar stond en een liedje speelde op mijn guitalele. De wielen kwamen los van de grond, zo zat de mevrouw te schudden van plezier. Een andere mevrouw gooide met een enorme lach haar armen de lucht in en wierp zich in haar stoel van links naar rechts, (bijna) op de maat van de muziek.

De mevrouw bij wie ik stond moest opeens niezen. Clown Toon snelde toe. Samen moesten wij zogenaamd hard niezen. De mevrouw schaterde het uit. Elke keer. Clown Toon haalde een dun voile sjaaltje tevoorschijn om zogenaamd haar neus mee af te vegen. Liefdevol streek hij het sjaaltje langs haar neus. Langs haar oor. Over haar hoofd. En over dat van de buurman. Ik nam het sjaaltje over en speelde verder. Ik legde het over mijn eigen hoofd heen en bracht mijn hoofd naar haar toe. Met de weinige controle die ze over haar handen had wist ze het op te tillen en naar binnen te gluren. Kiekeboe!

Toen het tijd was om te gaan zette ik, met mijn guitalele en met gezang, spontaan "De uil zat in de olmen" in. Langzaam namen de andere clowns afscheid van de mensen met wie ze aan het spelen waren en kwamen ze achter me aan, als ware ik de rattenvanger van Hamelen. Er ontstond een vijfstemmig samenzang dat warempel nog ontzettend goed klonk ook, hoe simpel het lied ook mocht zijn. We liepen een paar rondjes door de ruimte en toen de deur uit. Door de gang. Door de achterdeur naar buiten, nog steeds zingend. In jubelstemming, omdat ook dit derde optreden weer zulke mooie contactmomenten had opgeleverd.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
"Kan jij blij zijn voor 100 dagen in een rij?" Die uitdaging wilde ik wel aangaan! #100happydays  
------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Blije dag 29: Poen

Yes, m'n toeslagen zijn binnen, wat heb ik de dagen afgeteld tot de 20ste! Toegegeven, het stimuleerde m'n creativiteit om een minimumweek te houden en überzuinig te doen met mijn laatste centen, maar weer kunnen pinnen en boodschappen doen is toch ook wel errug fijn.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
"Kan jij blij zijn voor 100 dagen in een rij?" Die uitdaging wilde ik wel aangaan! #100happydays  
------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Blije dag 28: Boek in bad

Hoe decadent: na een werkdag meteen met een boek in bad plonzen. Leve de logeerkamer van mijn oude Rotterdamse woongemeenschap.

En nog decadenter: deze foto is eigenlijk geschiedvervalsing, want hij is al een dag eerder gemaakt. Toen ik dus ook al met een boek in bad lag te dobberen. Op dag 28 lag ik eigenlijk in een rood badzoutwatertje ("Rücken & Schulter") en was ik dik honderd pagina's verder in het boek. Overigens een doldwaas boek van een Engelsman die halverwege de jaren negentig met een koelkast door Ierland lift.

Maar op mijn werk had ik ook heus allerlei blije momentjes hoor. Gelukkig maar, anders val ik door de mand als ik beweer dat ik een droombaan heb. Zo paradeerden we met drie mollige dames over de catwalk, had ik een komisch woordenloos onderonsje meteen vrouw met afasie, showden mijn clienten hun dancemoves op Popcorn en zongen we luidkeels "I just called to say I love youuuuu."

-------------------------------------------------------------------------------------------------
"Kan jij blij zijn voor 100 dagen in een rij?" Die uitdaging wilde ik wel aangaan! #100happydays  
-------------------------------------------------------------------------------------------------