Voorstrijk

Officieel zijn de woningen nog niet opgeleverd, maar we mochten wel alvast beginnen met klussen. Ik logeer een paar dagen in Lent om mijn huis te schilderen. Dat begon gisteren met de muren en plafonds in de voorstrijk zetten. Een ecologisch goedje op basis van lijnolie, dat op je hoofd plenst als je het op het plafond wil smeren. Of eigenlijk begon de dag met een interview met de Gelderlander:

Morgen ga ik alleen in de ochtend klussen, en dan reis ik met Hanneke-van-de-foto-hierboven af naar de zusters Augustinessen in Utrecht, die graag het naadje van de kous willen weten over ons project. Zusters die van oudsher ook alles weten van gemeenschappelijk leven en van handen uit de mouwen steken om idealen in de praktijk brengen. Hanneke en ik hebben er na ons eindexamen een half jaar intern gezeten om ze te assisteren in hun opvangtehuis voor vrouwen en kinderen, en ik vind het heel leuk om ze nu weer eens terug te zien.

Maar eerst nog vandaag. Ik probeer mezelf het logeerhuis uit te krijgen om dat voorstrijkgebeuren af te maken. Het is pas dag twee en ik heb al overal spierpijn. Nog even een kop koffie, en dan ga ik écht.

Update: de bewijsfoto's dat ik geweest ben:

Hundertwasseren

Kennen jullie het werkwoord al, 'hundertwasseren'? Hier in mijn huidige woongemeenschap is het al bijna een begrip, met tegen de twintig buren die er inmiddels bij mij een workshop in hebben gevolgd.

Bij wijze van afscheidscadeautje gaf ik afgelopen zaterdag nog eenmaal een workshop in mijn woongemeenschap. Sommige mensen had ik dat al anderhalf jaar terug beloofd, en belofte maakt nou eenmaal schuld. Ook Welmoed had ik tijdens de November Geefmaand van 2013 al uitgenodigd om een workshop bij me te komen volgen, en die kwam nou helemaal uit Amersfoort om mee te doen.

We gingen aan de slag rond twee kenmerkende beeldelementen uit het werk van de Oostenrijkse schilder en architect Friedensreich Hundertwasser: zijn 'lollibomen' en zijn torenhuisjes, vaak met een uivormig, oosters aandoend dak. Papier in een lichte tint grijs, zwarte watervaste markers, ecoline, goud- en zilververf en holografisch papier: daar moest het mee gebeuren.

Urenlang werd er in opperste concentratie gewerkt. Om een uur 's middags gaf ik het startsein. Om half zeven 's avonds werkte ik met moeite de laatste mensen naar buiten. Ik keek toe en hielp hier en daar een handje. En genoot. Van het enthousiasme dat mijn deelnemers aan de dag legden. Van de onderling zeer verschillende maar stuk voor stuk prachtige resultaten. Van de blijdschap en trots die van veel gezichten af te lezen was. 'Color therapy for the old,' luidde een sarcastisch commentaar op mijn facebookprofiel. Maar wat dan nog?

 

  

 

Welmoed had haar hundertwasser nog niet af kunnen krijgen. Ik maakte een plaatsje voor haar vrij aan de tafel in mijn woonkamer zodat ze verder kon schilderen. De Indiër liet ik een warme hap bezorgen.

En het werd later. En later. En flink later.

Maar toen... was hij toch echt af. Om half twee 's nachts. En het resultaat mocht er zijn! Met haar nieuwe 'schat' ging het weer richting Amersfoort.

Of ik in Nijmegen weer workshops ga geven, werd me meteen via facebook gevraagd. Ik heb zelfs al twee spontane aanmeldingen...

"Hij reageert toch niet"

"Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?" rijmt de dementerende dame in rolstoel, terwijl ze met een stofdoek de kast van mijn gitaar oppoetst, als ware het een spiegel. Heel voorzichtig durft ze later ook haar vingers over de snaren te laten glijden. En dan over de stof van mijn outfit: "Wat een mooie jurk!"

"Blijf maar bij hem uit de buurt. Hij heeft een pesthumeur en kan je zo een pets verkopen," fluistert de verpleegster waarschuwend, doelend op de meneer die met zijn ogen stijf dicht stommetje zit te spelen. Dezelfde meneer die nog geen kwartier later met pretoogjes om me heen danst, en enthousiast meezingt met mij en mijn gitaar: "Que sera sera, whatever will be, will be," "Twee dotten van motten, in mijn ouwe jas," "Daar aan de waterkant" en "Hup zei m'n simmetje daar gaat 'ie weer.."

"Hij reageert toch niet," zegt de zoon over zijn vader. De vader die zowaar een paar regeltjes meezingt, en dan, als we zeggen dat we weer moeten gaan, meedeelt dat hij nog wel twee liedjes wil horen. Mijn clownsmaatje krijgt zelfs een hapje van zijn kibbeling aangeboden.

En mijn nieuwe speelkat Olaf? Die mag het hele optreden lang bij een mevrouw op schoot liggen en wordt heerlijk geaaid en gekroeld.

Wat een mooi vak, contactclown voor de zorg!

Verhuisperikelen

Voor iemand die een blog bijhoudt over haar aanstaande verhuizing naar een ecologische woongemeenschap schrijf ik wel bar weinig over mijn aanstaande verhuizing naar die ecologische woongemeenschap. Of eigenlijk bar weinig in het algemeen. Maar dat heeft alles te maken met die aanstaande verhuizing naar de ecologische woongemeenschap. En met een gebrek aan energie. Maar ook dat zou best eens te maken kunnen hebben met die aanstaande verhuizing.

Het archief van mijn leven

Een verhuizing is de uitgelezen gelegenheid om eens schoon schip te maken wat betreft spullen. Ik schreef hier al hoe ik terugreisde in de tijd bij het uitzoeken van mijn basisschoolspullen. Daarna volgden schoolspullen van de middelbare school, mijn tekenmappen, studie- en cursusmateriaal, allerhande knipsels, memorabilia van al die linkse en groene clubjes waar ik ooit lid van was, een grote doos met brieven, wat dagboeken, een stapel fotoalbums. Het is allemaal bekeken, herlezen, gefotografeerd, ingescand. En opnieuw doorleefd.

Doos met spullen uit mijn middelbare schooltijd

Ruim een maand leefde ik in het verleden. 's Nachts in mijn dromen was ik weer een jongere versie van mezelf. Maar met resultaat: het archief van mijn leven is teruggedrongen tot een hapklare brok.

Huizen bouwen

Al eerder schreef ik over het bijzondere woonproject waar ik ga wonen. Gisteren kwam een einde aan de ruim acht maanden waarin de toekomstige bewoners intensief meehielpen met de bouw. Het begon allemaal met houten frames opvullen met stro. Daarna volgde een periode van leemstucen. Toen kwam het schilderen van alle gemeenschappelijke ruimtes. Het houtwerk oliën. Zonnepanelen helpen plaatsen. Rietplantjes planten voor het waterzuiveringsfilter.

Ik ben niet zo'n doe-het-zelver en koos steeds voor een andere, minstens zo dankbare taak: eten koken voor de bouwers, in de pipowagen naast het terrein. Gisteren en eergisteren voorlopig voor het laatst. Vandaag heb ik een dagje niksen dan ook wel verdiend. Vind ik.
 

Hout oliën op de laatste klusdag

Mijn woning woonklaar

Vanaf 1 april mogen we in onze eigen woningen klussen. Op 15 april gaat het huurcontract in en krijgen we de sleutel, en op 1 mei vieren we de officiële opening, met bobo's en pers enzo (als ik die tenminste weet te lokken, want ik ben de persmadam).

De keuzemogelijkheden en de logistieke puzzels rond de verhuizing geven kortsluiting in mijn hoofd. Hoe zorg ik als klus-leek en niet-autobezitter en dat ik, wonend in Rotterdam, mijn woning in Nijmegen woonklaar krijg? Hoe krijg ik klusspullen en verf ter plekke? En over verf gesproken: voor welke soort ecologische muurverf kies ik? Met welke voorstrijk? En wat moet er op de plafonds? Welke kleur muurverf past er bij okerkleurige en gele leemstuc? Welke verf is geschikt voor de badkamer? En bij het fornuis? En wat moet ik met de vloeren?

Dan het verhuizen zelf. Hoe kom ik aan een verhuiswagen? Hoe groot moet die zijn? Wie kan chauffeuren? Wie vraag ik om te helpen sjouwen? En waar ga ik de eerste weken of maanden logeren, als ik in Nijmegen woon maar nog in Rotterdam werk?

Ze tollen rond in mijn hoofd, die vragen. Een aantal ervan hebben zich inmiddels opgelost. Op de rest kauw ik verder.

Mijn woning, die ik zelf mocht intekenen. Mijn vriend komt precies naast me te wonen, in zijn eigen eenpersoons woning. Samenwonen light, de nieuwe trend

Openslaande deur naar mijn woonkamer

Zicht op de keuken

Badkamertje

Woonkamer met uitzicht op het groene dak van het gemeenschapsgebouw

Slaapkamer

Keuken en woonkamer

Ik wou dat ik er al woonde...

Woest aantrekkelijk

Ja, en dan denken jullie dat ik me gisteren alleen braaf heb beziggehouden met jeugdsentiment. Nee joh. Ik testte ook wat er van me geworden was als ik niet als meisje maar als jongetje ter wereld gekomen zou zijn.

't Is maar goed dat ik een meisje ben.

(Of eigenlijk hield de fotosessie verband met een grap over woest aantrekkelijke mannen met rode lippenstift, die hun Valentijnspost frankeren met een zoenafdruk).  

Sentimentele opruimklusjes: schoolspullen

Met een knoop in mijn maag begon ik aan de klus. Sentimentele opruimklusjes zijn veruit de moeilijkste. Uit de gangkast sleepte ik de drie dozen met spullen uit mijn verre verleden: een doos 'Lagere school', een doos 'Middelbare school' en de archiefdoos 'Brieven'. Mijn fototoestel pakte ik er ook bij, en de scanner sloot ik aan op mijn laptop. Het doel? Die grote stapel papierwerk reduceren tot een bescheiden selectie herinneringsstukken.

Eerst gingen de driedimensionale knutsels op de foto, en vervolgens de vuilnisbak in:

Mijn moeder bleek zowat al mijn creatieve uitspattingen uit mijn jongste jaren bewaard te hebben. Hier een selectie:

Deze juweeltjes (al zeg ik het zelf) zijn gemaakt in klas 3 en 4:

En toen leerde ik lezen en schrijven. 'Felieft' was toen blijkbaar nog goedgekeurde spelling:

Naast tekeningen zaten er stapels schoolschriften in de doos. De enige die ik besloot te bewaren zijn die van het vak 'Tekst'. Dat hadden we elke maandagochtend, en hield in dat je een tekstje schreef over wat je dat weekend had meegemaakt. Een mooie tekening maakte het geheel af:

 

Eigenlijk een soort dagboek dus. Al kwam ik er al snel achter dat ik (bij gebrek aan spannende weekenden?) ook graag het een en ander uit mijn duim zoog:

 

Ik had sowieso een merkwaardig gevoel voor humor:

 

(Die laatste is een illustratie bij de melding dat iemand een baksteen op mijn voet had laten vallen).

Ik hield van verhaaltjes schrijven. En toen ik mijn eerste woordjes Engels leerde, probeerde ik het daar ook in:

O jee, ik was een actievoerdertje in de dop:

Maar ook wat fatalistisch:

Ik had een eigen tijdschrift, de Luchtballon, waarmee ik ook nog in de plaatselijke krant heb gestaan. Mijn vader vond het niet grappig dat ik de journalist had verteld dat hij de krantjes stiekem op zijn werk voor me kopieerde:

 

 

Verder dan de doos 'Lagere school' ben ik niet gekomen. En die knoop in de maag? Die was verrassend snel weg. Ik heb reuzenlol gehad! In originele vorm bewaar ik nu alleen nog een klein stapeltje memorabilia: mijn rapporten (inclusief het rapport van de muziekschool), twee poesie-albums, negen schriften met verhaaltjes, zeven tekeningen en twee werkstukken (over kloosters en over 'speelgoed van vroeger').

Ik ben benieuwd of jullie je school- en kinderspullen hebben bewaard?

Mijn huis in aanbouw

"Als je straks in het groen woont, tussen leem en stro en hippies
Is weemoedig terugdenken aan Rotterdam niet meer dan logisch"

Twee regels uit een Sinterklaasgedicht voor de manlief. Toen ik vertelde dat ik zocht naar een naam voor mijn blog, riep hij: "Stro, leem en hippies!" En ja, dat vond ik best een aardig idee. We gaan namelijk écht in huizen van stro en leem wonen. Wel zullen we natuurlijk bij hoog en bij laag ontkennen dat we hippies zijn. Maar één van de selectiecriteria voor nieuwe bewoners luidt 'gepaste zelfspot', dus ik durf te geloven dat ik mijn blog zo kan noemen zonder gelyncht te worden door toekomstige buren (lynchpartijen zijn sowieso niet zo peace, love and happiness).

Ecologisch en gemeenschappelijk wonen

Eind april verruilen we onze Rotterdamse betonnen (maar heus wel fijne) bunker voor een ecologische woongemeenschap in het groen. Die woongemeenschap moet nog even afgebouwd worden. Vijf dagen per week werken professionele bouwvakkers zij aan zij met de toekomstig bewoners en vele bouwvrijwilligers aan dit ambitieuze stroleembouwproject vlakbij Nijmegen.

Zo’n 40 volwassenen en 10 kinderen komen er te wonen. Er is plek voor alleenstaanden, stelletjes, woongroepen (waaronder een jongerenwoongroep), gezinnen en eenoudergezinnen, en twee woningen zijn geschikt voor senioren. Ook komen er (flex)werkplekken en een zaal waar activiteiten in kunnen worden georganiseerd. Energie gaan we opwekken met zonnepanelen en we zuiveren ons afvalwater met een groot rietfilter in de permacultuurtuin. Dat water kan dan weer gebruikt worden om de wc’s door te spoelen. Regenwater wordt opgevangen om de wasmachines op te draaien, en het gemeenschappelijke gebouw krijgt een groen dak. In de voko kunnen we tegen inkoopsprijs biologische producten afnemen. Parkeerplekken hebben we bijna niet nodig, omdat slechts enkele huishoudens een auto hebben. 

Meehelpen op de bouwplaats

Iedere bewoner werkt zowel in 2014 als in 2015 minimaal 15 dagen mee op de bouwplaats. Omdat het me niet lukte om enthousiasme voor de dag te leggen om strobalen te sjouwen of leem op de muren te smeren, en omdat ik vanwege een voetafwijking niet op bouwvakkersschoenen kan lopen, wierp ik me steeds op als kok. Niets zo dankbaar als een troep hongerige bouwers van een stevige lunch te voorzien.

Afgelopen weekend was ik weer een weekendje op de bouwplaats om te koken. Het biologische groentepakket bood weer volop afwisseling: groene kool, witte kool, rode kool, bloemkool... Maar de bloemkoolsoep was nog best goed te pruimen, en de gevulde koolrolletjes uit de oven ook.

Rondkijkje

Zaterdagmiddag was er een rondleiding voor geïnteresseerden. Mijn vader broer, tante en nicht kwamen een kijkje nemen, en het was heel leuk om ze trots als een pauw alles te kunnen laten zien. Net als ik jullie nu ook heel trots wat plaatjes ga showen:

Zucht, mooi hè?